Not Defterim

Reyhan derler bizim oralarda, sonradan öğrendim Ahmet Telli’nin şiirlerinde ki, bir adı da fesleğenmiş. Urfa’nın kavruk sıcaklarında bir ikindi serinliği gibi balkonumuzda durur ve her elimi uzatışımda o cennet kokusundan bir tutam bırakıverirdi küçük ellerime. Deniz bir hasret, yağmur ise tutkuydu o çorak topraklarda. Ve büyüdükçe her güzel şeyde artık biraz deniz mavisi, bir kaç damla yağmur ve bir tutam fesleğen kokusu vardı…

Ve işte o fesleğen kokulu Ahmet Telli şiirlerinden bir kaçı:

Gün batarken sula fesleğenleri
balkonun kokusu sokağa taşsın
sokaklar kayıp çocuklar gibi
hırçındır, ürkek ve biraz şaşkın

Sular bulutlanır sen susarsın
ve kent çıngıraklı bir yılan kadar
zehirlidir artık sevgilin mahpusken
üstelik kirli bir lekeye döner umutlar

Acılar katlanır mendil yerine
sarışınlaşırsın bu kaçıncı güz
ellerin üşür, çiy düşer çiçeklere
beklediğin mektuplar da gelmez

Bomboş sayfalara dönerken aklın
tecrit’teki kitabı fareler kemiriyor
ve düşlerin sonsuz bir boşluktayken
bir sigara yakıyorsun, tutuşuyor sular

Akşamı geciktirebilirsin belki
suladığın fesleğenlerle, kimbilir
ama vaktin ayırdındadır şimdi
kuşlar, çocuklar ve mahpuslar

Usulca inse de koldemirleri

BİLMEDİN

Sesin bir fesleğen olup kokardı
Ben bu yüzden hep türküler yakardım
Yakın gelip uzak uzak dururdun
Keder dolu ömür geçti bilmedin

Seni baharlara yazlara sordum
Seni yolculara yollara sordum
Kimse bilmez kimse bilmez bu aşkı
Keder dolu ömür geçti bilmedin

Bir yel esse selamın var sanırım
Turnalar göç eder bakakalırım
Hasret türkülerle büyür durmadan
Keder dolu ömür geçti bilmedin